Uitgestrekt

Lieve mensen,

Ik moest best even nadenken over de titel, maar geloof me, hij vat deze maand samen. Het is een beetje hoe ik me momenteel voel, een beetje van Senegal, een beetje van ons werk, een beetje hoe het ziekenhuis zich voelt. Ik wil eerlijk zijn. Als je hier niet bent, denk je waarschijnlijk dat alles nu eindelijk is zoals het hoort te zijn: we zijn terug in de missie in Afrika. Niets is minder waar. Ja we zijn terug, ja we opereren. Maar het is een grote uitdaging op meerdere vlakken. En dat komt vooral door de COVID-protocollen, en een tekort aan vrijwilligers.

En ik deel dit niet om medelijden te wekken of de negatieve kant van de organisatie te delen. Ik deel omdat we, nu meer dan ooit, jullie gebed nodig hebben. Gebed om kracht en vreugde, gebed voor nieuwe vrijwilligers, gezondheid onder patiënten en crew, en doorzettingsvermogen voor het management in het ziekenhuis dat vele overuren maakt om alles draaiende te houden. Dit vragende, ben ik dankbaar dat we als christenen familie zijn. Dat God ons riep om één te zijn, om elkaar te ondersteunen in het volgen van Hem. En in dat alles weet ik: Hij is bij ons. Zonder God zijn we nergens, en Hij weet dat. Dus zal Hij voor ons uitgaan.

We mogen dus aan boord het idee hebben dat we getest en uitgestrekt worden op het moment, maar dit woord heeft ook een positieve lading. Want het werk van Mercy Ships is meer dan wat aan boord gebeurt. In het land geven we verschillende trainingen op medisch vlak. Anderhalve week had ik de kans om een totaal ander project van Mercy Ships te bezoeken: Food for Life. Dit was zo enorm speciaal om te zien! Het is mijn favoriete Mercy Ships deel[e-1f609]. Na een half uur door uitgestrekt woestijnachtig gebied rijden (wat al supergaaf was), kom je ineens in een groen gedeelte: Beer Sheba (http://www.projet-beersheba.fr/). In samenwerking met deze organisatie traint Mercy Ships hier 25-30 studenten gedurende 22 weken. Zij starten in teams een moestuin, vaak ook met wat kippen. Ze krijgen les over planten, wat te combineren met elkaar, ze testen verschillende manieren van verbouwen, leren hoe ze de opbrengst kunnen verwerken tot een beter product, en hoe ze al het geleerde vervolgens toe kunnen passen om hun eigen land en community te verbeteren. Mercy Ships blijft hen twee jaar lang volgen om te helpen met het uitvoeren van hun plannen. Ik probeer meer te weten te komen over dit project, maar dit is zo een beetje de korte versie. Speciaal is dat een van de deelnemers van dit jaar in 2019 door ons aan boord is geopereerd! Via deze persoonlijke verhalen zien we dus de visie van Mercy Ships: hoop en genezing brengen!

Het opereren aan boord is iets wat ik niet echt meekrijg. Net zoals in Nederland, kom je in het ziekenhuis niet verder dan de balie[e-1f605]. Dat was eerst wel een domper, want als je foto's en verhalen van eerdere jaren kent, weet je dat wij altijd even met patiënten mochten spelen op deck 7, en dat we ze ook mochten bezoeken. Door COVID mag dit nu niet, en daarom voelden best veel mensen zich niet verbonden met de missie. God heeft me daarin echt de positieve insteek gegeven, waardoor ik mezelf kon afvragen: wat kan er wel? En we hebben nu een plek om kaarten te maken voor de patiënten, en we hebben een gebedsgroep op Teams, waarin ik dagelijks mag posten met een gebeds- en een dankpunt voor een van de afdelingen in het ziekenhuis. Dit helpt mij, en hopelijk anderen ook, enorm!

In de weekenden kunnen we meestal heerlijk genieten van Senegal, van Dakar vooral. Deze stad is zo groot, dat je eigenlijk alleen maar ergens anders komt als je een hele dag weggaat. Het kost je meer dan een uur om echt de stad uit te zijn. Gelukkig is er hier veel te ontdekken: Het monument van de Afrikaanse wedergeboorte, de lokale markt, diverse strandjes en eetgelegenheden, maar vooral gewoon een rondje lopen geeft vaak al genoeg belevenissen[e-1f60a] Wat dat betreft vermaak ik me dus prima!

Op werkgebied daarentegen niet echt. Door het beperkte aantal evenementen/ bezoeken, heb ik in mijn rol niet echt werk te doen. En ik merk dat dat me soms best ontmoedigt. Het laat me nadenken over wat dan wel een goede stap zou zijn, waar ik hierna naartoe moet, etc. etc. Toch werd ik deze dagen weer teruggeroepen door Micha 6:8 Wat heb Ik van u gevraagd? Wees trouw en oprecht, ga nederig de weg die Ik je wijs. Dat is waarom ik hier ben. En ik hoef niet te weten waar de weg mij leidt, zolang ik Jezus' rug maar voor me blijf zien. Hem volgen met alles wat in mij is, dat is mijn deel. Dus nu ik tijd heb, ben ik maar weer verschillende afdelingen aan het helpen, waaronder het mediateam. Zo geeft God mij de ruimte om te leren, te oriënteren, en heb ik ruimte in mijn agenda om mensen te bemoedigen die dat nodig hebben. En daar word ik gelukkig van. Dus, uiteindelijk moest ik weer eens leren: Uw weg is GOED. Ik vraag me af wanneer ik dat onder de knie krijg...[e-1f609]

Tot de volgende blog, met daarin: de reis van de patiënt!

Liefs en shalom,

Denise

Gebedspunten:

• Dank dat het ziekenhuis draait en ook de cursussen in land begonnen zijn
• Dank voor alles dat de GLM heeft mogen bijdragen in Nederland de afgelopen weken, en hoe goed alles verlopen is
• Dank voor mijn vrienden aan boord met wie ik het leven kan delen
• Bid voor de patiënten: zij die 'nee' als antwoord moeten accepteren, zij die geopereerd worden, zij die lang moeten herstellen. Dat door alles heen Gods glorie zichtbaar zal worden
• Day crew: de meesten zijn moslim. Bid dat hun ogen geopend mogen worden voor het wonder van Jezus' offer
• Bid voor mij, dat ik dagelijks vanuit Gods vreugde mag leven, en dwars door de strijd heen Zijn vreugde en liefde zal ontvangen en uitdelen.
• Bid voor de patiënten met COVID, dat zij alsnog geopereerd kunnen worden, en bid voor de artsen die nu nieuwe schema's proberen te maken